Шариф

Шариф - (арабӣ). شریف асил, наҷиб, бошараф, пок, муқаддас

Шариф (арабӣ) شرف 1. асил, наҷиб; покнажод, гавҳарӣ.

2.бошарофат, шарофатманд, баланддараҷа; соҳиби ифтихор, соҳиби обрӯ; марди бузургқадр; соҳиби иззату обрӯ; ҳар шайъи бузургқадр; соҳиби шараф ва ифтихор, шарафманд; бузургвор; марди баландқадр; марди дорои шараф ва дорои бузургӣ дар дин ва дунё ва марди бузургқадр;

Ишқ меварзаму уммед, ки ин фанни шариф,
Чун ҳунарҳои дигар мӯҷиби ҳирмон нашавад.
(Ҳофиз)

3.сардори ҳукмрони Макка, ки аз саййидон, авлоди Муҳаммад, таъйин мешуд;

4.маҷозан азиз;

Дареғо, ки бигзашт умри шариф,
Ба ҷамъи қавофию фикри радиф.
(Ҷомӣ)

5.пок ва муқаддас;
6.маҷозан бегуноҳ, беозор, маъсум;
7.бузургвор.