Навид

Навид ‫نويد‬ номест аз номҳои писарон; хушхабарро навид гӯянд ва чун мавлуди писар муҷдаи хуш аст аз ин лиҳоз метавон писарро чунин ном кард; 1. хабари хуш, башорат; мужда; муждагонӣ; ҳар чиз, ки сабаби хушҳолӣ шавад; мужда додан ба ҳар чизе, ки бошад; хушхабарӣ, ҳар чиз, ки хушҳолӣ оварад; мужда додан бувад; умедвор кардан.

Ҷӯяндаро навиде, хоҳандаро умеде,
Дармондаро наҷоте, дарвешро навое.
(Фаррухӣ)

2. ваъда; ваъдаи нек; ваъда додан бувад ба хайр; чунон бошад, ки касеро баумед кунанд;

3. пазируфтани некӯӣ;

4. хабари тоза, тозаахбор, пайғоми тоза, нав.

Ба пеши ҷавон омаду зад навид
Аз он хубрух духтари норасид.
(Савдо)