Меҳмон

Меҳмон - (форсӣ). مھمان оне ба хонаи касе омада, пазироӣ бинад

Меҳмон ‫مھمان‬ касе, ки мизбон (соҳиби хона) ӯро пазироӣ мекунад; касе, ки бар дигаре ворид шавад ва аз ӯ бо таом ва ғайра пазироӣ кунанд; касе, ки бар хонаи дигар биравад ва пазироӣ шавад; офӣ, муқобили мизбон; назил; зайф;

Ба сарои сипанҷ меҳмонро
Дил ниҳодан ҳамешагӣ на равост.
(Рӯдакӣ)

2. маъруф аст; ва ин мураккаб аз меҳ, ки ба маънии хона; ва лафзи мон барои ташбеҳ бошад, яъне монанди бузург аст дар иззат;

Ба хони ошиқи мискин, агар меҳмон расад ҷонон,
Кабоб аз сина, об аз дида, ширинӣ зи ҷон бошад.
(Камоли Хуҷандӣ)