Шоҳид

Шоҳид - (арабӣ). شاھد гувоҳ, шоҳид будан, шаҳодат

Шоҳид (арабӣ) شاھد 1. касе, ки амре ё воқеаеро мушоҳида карда; бинанда; ҳозир, мушоҳидакунандаи амре ё чизе; нигоҳкунанда;

Ин хароботи муғон асту дар ӯ риндонанд,
Шоҳиду шамъу шаробу шакару ною суруд.
(Низомии Ганҷавӣ)

2.адои шаҳодаткунанда ва гувоҳ; гувоҳидиҳанда; шаҳодатдиҳанда; касе ки бар умуре шаҳодат медиҳад.

Қавли ӯ бар ҷаҳли ӯ ҳам ҳуҷҷат асту ҳам далел,
Фазли ман бар ақли ман ҳам шоҳид асту ҳам амин.
(Манучеҳрии Домғонӣ)

3.намози шомро гӯянд;
4.сурайё; наҷм;
5.марди некӯрӯй ва хушсурат;

Шоҳидони замона хурду бузург,
Дидаро Юсуфанду дилро гург.
(Саноӣ)

6.матлуб, манзур, зани зеборӯй; ба форсӣ ба маънии маҳбуб ва маъшуқҳам мегӯянд; маҳбуба;

Аз ин панҷ шин рӯи рағбат матоб,
Шабу шоҳиду шаҳду шамъу шароб.
(Фирдавсӣ)

7.рӯз;

8.хубрӯй; зебо, хушнамо; ба маънии соҳибҳусн истеъмол кунанд; соҳибҷамол, ҷамил, хушсурат, хушадо;

З-он, ки ӯ шоҳиду ҷавон бошад,
Нозуку нағзу дилситон бошад.
(Авҳадӣ)

9.хуб, баҷо, бамавқеъ;

Он нуқтаҳои хол чӣ шоҳид нишондаанд,
В-ин хиттаҳои сабз чӣ мавзун кашидаанд.
(Саъдӣ)

10.фаришта;
11.подшоҳ;
12.рӯзи ҷумъа; рӯзи одина;
13.номи лаҳнест аз мусиқӣ.