Сабир

Сабир - арабӣ

собир, бурдбор, сабркунанда

Ҳокимӣ, ҳар чи ту номам ниҳӣ, хушнудам,
Хоки пои ту, ки ҷон бо ту шакур асту сабир.
Шамси Табрезӣ

арабӣ

гиёҳшиносӣ

гиёҳест бо баргҳои теғдор, ки дар миёнаи соқаи дарозе
рӯида дар нӯги он гул пайдо мешавад, алоэ

То сабрро набошад шириние чу шаккар,
То бедро набошад бӯе чу дорбӯе. 
Рӯдакӣ

В-ар ту нашносӣ шакарро аз сабир,
Бегумон шуд ҳисси завқи ту хадир. 
Мавлоно Ҷалолуддини Балхӣ

Дар Кирмон дарахтест, ки авроқи он мушобеҳи авроқи сабр аст. 
Равзату-с-сафо

гиёҳшиносӣ

шираи талхи гиёҳи сабр, ки дар тиб ҳамчун дору
ба кор меравад

Дардо, ки табиб сабр мефармояд,
В-ин нафси ҳарисро шакар мебояд. 
Саъдӣ

Пораи сабри талх овард ва онро ҳал кард ва бихӯрд. 
Авфӣ

Шифо биҷӯй ба роҳи талаб зи талхии сабр,
Ки сабри талх басо дармандро доруст. 
Шоҳин

гиёҳшиносӣ

сардае аз саришиён (asphodelaceae) шомили гиёҳоне бо баргҳои тавқаии бузург ва захиму гӯштӣ ва гулҳои лӯлаӣ ба рангҳои зард, норинҷӣ, суратӣ ё қирмиз, ки бар рӯйи шохаи гулдиҳанда ба сурати дастаӣ ва мутароким қарор доранд 

Манбаъ: vazhaju.tj