Маъруф

Маъруф - (арабӣ). معروف машҳур, овозадор, эътирофшуда

Маъруф (арабӣ) ‫معروف‬ шинохташуда, ба ҳама маълум; саршинос, номвар, барҷаста, ханида, забонзада, номдор, номӣ; машҳур, шуҳратёфта, овозапайдокарда; хилофи мункар; баландовоза, касе, ки ӯро ҳамагон мешиносанд.

Номи ту чу офтоб маъруф,
Коми ту чу рӯзгор ғоиб.
(Анварӣ)

2. низ ба маънии некӣ ва кори нек; ба маънии некӯӣ; амали хайр; амали савоб; диҳишу эҳсон;

3. ошно;

4. пайдо;

Дар кӯи ту маъруфаму аз рӯи ту маҳрум,
Гурги даҳанолудаву Юсуфнадарида.
(Саъдии Шерозӣ)

5. хайр;

6. ҳар чизеро гӯянд аз итоати Худои таоло ва тақарруб ба ӯ ва некӯӣ ба мардум, ки машҳур бошад, ҳар кори машрӯъ ва равову шоиста; Ҳар он чӣ дар шаръ писандида бошад; зидди мункар аст ва он ҳар чизест, ки дар шаръ писандида бошад ва гӯянд ҳар он чи нафс бад он хушию оромиш ёбад ва онро нек шумурад; воҷиби шаръӣ; намозро барпо доштанд ва закотро доданд ва ба маъруф ҳукм карданд ва аз мункар боздоштанд (Таърихи Байҳақӣ).

Сӯи Яздон мункар аст он, к-ӯ ба ту маъруф нест,
Ҷуз ба инкори туам маъруфро инкор нест.
(Носири Хисрав)