Сиддиқ

Сиддиқ - (арабӣ). صدیق марди ростгӯй, садоқатманд, боваркунанда

Лақаби Юсуф (а) писари Яъқуб (а) ва Абубакр (р) халифаи аввалини муслимин.

Сиддиқ (арабӣ) صديق 1. марди бисёр ростгӯй, садоқатманд; марди бисёр ростгӯй, касе, ки қавли худро бо амали худ рост гардонад; бағоят ростпиндоранда сухани касеро; ростин, ростина, дуруст;

Маъқиди сидқе, ки сиддиқон бар ӯ,
Ҷумла сарсабзанду шоду тозарӯ.
(Ҷалолуддини Румӣ)

2.дӯст, дӯсти ростгӯ; ёр, ошно, ғамгусор;

3.боваркунанда, имоноваранда ба Худо, он ки ба Худо сидқи комил дорад;

4.куняи яке аз чор хулафои рошидин-Абӯбакр (р) бошад, зеро ба нубувват ва меъроҷи паёмбари гиромӣ (с), аввалин касест, ки имон овардааст;

5.лақаби Юсуф – писари Яъқуб.

Ончунон ки Юсуфи Сиддиқро,
Хоб бинмудию гашташ муттако.
(Ҷалолуддини Румӣ)