Айюб

Айюб и. ايوب ба маънои баргаштан ба сӯи Худо, номи яке аз паёмбарони намунаи сабр ва фазилат дар Қуръони маҷид;

дар луғат ба маънии баргаштан ба сӯи Худост ва он ки дар сарзамини Авас зист кард; аз анбиёи мазкур аст, ки дар Таврот ном бурда шудааст. Вай ба шике боӣ дар балоё ва меҳнатҳо номбардор аст. Зикри ӯ дар Қуръон омадааст; номи паёмбаре, ки бар таколифу мараз ва ранҷи бисёр собир буд;

Чун шодмонию ғами дунё муқим нест,
Фиръавн комрон бувад, Айюб мубтало.
(Саъдии Шерозӣ)

Ҳар кӣ дар ғам сабр кард, Айюб медонем мо,
Хӯбаҳиҷронкардаро Яъқуб медонем мо.
(Саййидои Насафӣ)