Роҳат

Роҳат (арабӣ) راحت 1. шодмонӣ; осоиш ва сурур, ки ба ҳусули яқин ҳодис шавад; ором; истироҳат; осойидан; фароғат.

Роҳати рӯҳ аз азоби ҷаҳл дар илм аст, аз он-к
Ҷуз ба илм аз ҷони кас райҳони роҳат нашкуфид.
(Носири Хусрав)

Гӯянд, раҳо кунаш, ки ёре бадхӯст,
Хубиш наярзад ба дуруштӣ, ки дар ӯст.
Биллаҳ, бигузоред миёни ману дӯст,
Неку баду ранҷу роҳат аз дӯст накӯст.
(Саъдӣ)

2. кафи даст.