Расо

Расо - (арабӣ). رسا ба воя расида, пурра, комил, тамом

Расо رسا 1. болиғ.

2. расанда, восилшаванда, ноилшаванда; расанда ба чизе, восил;

Ашкам расост, аз таҳи дил мекунад дуо,
Дар хилвати висоли ту роҳи сухан мабод.
(Асир)

3. дароз, баланд

Расотар бошад аз сарви гулистон дуди оҳи ман,
Зи тавқи қумриён баргаштатар бахти сиёҳи ман.
(Шавкати Бухороӣ)

4. тундҳуш, сареъулинтиқол; бисёр тезфаҳм;

5. лоиқ, қобил; ҳунарманд ва коромӯз ва қобил ва лоиқ ва корсоз; лоиқ ва қобил;

6. бовуқуф;

7. комил ва ин маҷоз аст;

Мекунад гул зи дару боми ту кайфияти ноз,
Бодаи ҳусни ту хуш файзи расое дорад.
(Мулло Абулбаракоти Мунир)

Ҷои тараҳҳум аст ба дилҳои дардманд,
К-аз оҳи ошиқон шаби зулмат расотар аст.
(Соиб)

8. ёбанда, воҷид;

9. ҳосил;

10. кофӣ, вофӣ, басанда;

11. бисёр ва вофир ва касир; фаровон.