Раъно

Раъно - (арабӣ). رعنا зебо, хубрӯй, дилкаш, мулоим

Раъно (арабӣ) رعنا ба он хотир номи духтар раъно ниҳанд, то ӯ чун гул зебо ва шукуфон бошад; маънии он дар луғатҳо:

1. зебо, хушрӯй, латиф, хушнамо, дилкаш; зариф ва дилрабо; хушандом, хубандом, хушгил; базеб, хубсурат, соҳибҷамол;

Фарзона ризои нафси раъно накунад,
То хира нагардаду таманно накунад.
Ибриқ ар об то ба гардан накунӣ,
Берун шудан аз лӯла тақозо накунад.
(Саъдии Шерозӣ)

2. рост, баланд, хушқаду қомат; дар арабӣ ба маънии рашиқулқад наёмадааст, вале дар миёни омма дар форсӣ маъмул аст; дар тадовули форсӣ: расоқад, болобаланд, мавзун, чунонки аз қомат ва қад ва боло, хушқаду боло, хушқадду қомат, некӯқомат;

Азизаш буд бар сар соягустар,
Ниҳоле буд раъно, сояпарвар.
(Абдурраҳмони Ҷомӣ)

3. озод аз кор ва шуғл;

4. хиромон;

Сабо, ба лутф бигӯ он ғизоли раъноро,
Ки сар ба кӯҳу биёбон ту додаӣ моро.
(Ҳофиз)

5. номи гуле, ки аз андарун сурх ва аз берун зард бошад.