Ҳаким

Ҳаким - (арабӣ). حكیم хирадманд, донишманд; табиб, пизишк

Ҳаким (арабӣ) حکيم 1.доно, донишманд, соҳиби ҳикмат, олим; фарзона; фарзон, хирадпажӯҳ, донанда, хирадманд; файласуф; ҳикматдон;

Толиби ҳикмат шав, эй марди ҳаким,
То аз ӯ гардӣ ту бинову алим.
(Ҷалолуддини Румӣ)

Ҳикмат омӯзу ҳунар ҷӯй, на таътил, ки мард
На ба ном аст ҳаме, балки ба маънист ҳаким.
(Носири Хусрав)

2.табиб, муолиҷакунанда, пизишк;

Ошиқ он гӯш надорад, ки насиҳат шунавад,
Дарди мо нек набошад ба мудовои ҳаким.
(Саъдӣ)

Ҳакиме, ки худ бошадаш зард рӯй,
Аз ӯ доруи сурхрӯйӣ маҷӯй.
(Саъдии Шерозӣ)

3.дурусткор, росткирдор; кунандаи корҳои сазовор; иҷрокунандаи аъмоли шоиста; росткор; устуворкор, яъне касе, ки корҳояш аз рӯйи доноӣ ва биноӣ бошад;

Ҳакимони замона рост гуфтанд,
Ки гардад ҷоҳил андар ишқ комил.
(Манучеҳрӣ)

4.ростгуфтор, ростгӯ, содиқ ба гуфтор;
5.бузургвор, род;
6.нигаред ба Абдулҳаким.